هشتاد و شش سال از نخستین موجهایی كه از رادیو به خانهها پیچید، میگذرد؛ رسانهای كه روزگاری تنها پنجره مردم به جهان بود و حالا در عصر اینترنت، هنوز هم جای خود را در اتومبیلها و دلها و بین مخاطبان خود حفظ كرده است.
علیرضا محمدی، گزارشگر باسابقه شبكه رادیویی تهران، در گفتوگویی به مناسبت سالروز راه اندازی رادیو در رسانه ملی، تاكید كرد: رادیو نه از بین رفته و نه فراموش شده، اما این رسانه ی نخبگانی عاشق میخواهد.
محمدی، در ادامه گفت: كشاورز در زمین كشاورزی، مغازهدار در مغازه و خانوادهها در پشت بامها و زیر كرسی، تنها صدایی كه میشنیدند رادیو بود. قصههای شب را مادربزرگها برای نوهها نقل میكردند و آنچه از رادیو فرا گرفته بودند، بازگو میكردند.
وی با اشاره به دهههای سی و چهل افزود: پشت صفهای طولانی شیر، مردم برای اثبات حرفشان یك سند داشتند: «فلان خبر را رادیو گفت». رادیو مرجع بیرقابت خبر بود.
محمدی دوران دفاع مقدس را نقطه عطفی برای رادیو دانست و تصریح كرد: صدای محمود كرمی با آن تونالیته بینظیر، فتح خرمشهر را چنان روایت كرد كه هنوز هم در گوش تاریخ طنین دارد. رادیو در آن سالها، رسانه ایثار و امید بود.
این گزارشگر باسابقه تاكید كرد: رادیو رسانه حوادث است. اگر سیل، زلزله یا جنگی رخ دهد، مردم دوباره به رادیو پناه میبرند؛ چون این رسانه در سختترین شرایط هم روشن میماند.
وی در پاسخ به این پرسش كه چرا رادیو را رسانه نخبگان مینامند، افزود: نه به خاطر مخاطب، به خاطر اهالی رادیو. اساتیدی مثل محیط طباطبایی، راشد و فرازمند در این رسانه بالیدند. رادیو عاشق میخواهد؛ كسانی كه به شیدایی رسیدهاند، نه تشنه نام و شهرت.
محمدی در پایان با صراحت گفت: اگر نسل جوان چند شب رادیو گوش كند، دانشی به دست میآورد كه در فضای مجازی نیست. اما اگر به دنبال پول هستید، رادیو جای شما نیست. اینجا عاشق میخواهد، عاشق و عاشق.
