علی احسان ظفری، مدیرعامل و رئیس هیئتمدیره اتحادیه تولیدكنندگان فرآوردههای لبنی، گفت: «سرانه مصرف لبنیات در ایران از حدود 130 كیلوگرم در سال 1389 به حدود 40 كیلوگرم رسیده و ادامه این روند میتواند سلامت جامعه و آینده نسلهای كشور را با آسیبهای جدی مواجه كند.»
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی رادیو تهران، علی احسان ظفری در گفتوگو با برنامه «بازار تهران» با اشاره به افزایش قیمت محصولات لبنی اظهار كرد: افزایش قیمت لبنیات ناشی از رشد هزینه مواد اولیه، شیر خام، ظروف بستهبندی، حملونقل، انرژی و سایر هزینههای تولید است و این شرایط، صنعت لبنیات كشور را با مشكلات جدی مواجه كرده است.
وی افزود: در سال 1389 حدود یكهزار و 250 واحد تولیدكننده محصولات لبنی در كشور فعال بودند، اما اكنون تعداد واحدهای فعال به حدود 270 واحد كاهش یافته و بسیاری از واحدهای باقیمانده نیز با ظرفیت پایین فعالیت میكنند.
رئیس هیئتمدیره اتحادیه تولیدكنندگان فرآوردههای لبنی با بیان اینكه صنعت لبنیات به یك صنعت زیانده تبدیل شده است، گفت: كاهش قدرت خرید مردم و افت تقاضا موجب شده مصرف لبنیات در سبد خانوار كاهش پیدا كند و در مقابل، هزینههای تولید همچنان افزایش یابد.
ظفری تأكید كرد: راهكار حل مشكلات صنعت لبنیات این نیست كه صرفاً قیمتها به صورت مستمر افزایش پیدا كند و دولت نیز از مداخله مؤثر خودداری كند؛ چراكه لبنیات علاوه بر یك كالای غذایی، نقش مستقیمی در سلامت جامعه دارد و كاهش مصرف آن میتواند هزینههای سنگینی را در آینده به كشور تحمیل كند.
وی درباره وضعیت واحدهای كوچك و متوسط صنعت لبنیات نیز اظهار كرد: این واحدها در گذشته در شهرها و استانهای مختلف موجب رونق اقتصادی و اشتغال بودند، اما اكنون یكی پس از دیگری تعطیل میشوند و در صورت ادامه این روند، بازار لبنیات كشور ممكن است در اختیار تعداد محدودی از تولیدكنندگان بزرگ قرار گیرد.
ظرفیت 14 میلیون تنی صنعت لبنیات
ظفری با اشاره به ظرفیت نصبشده صنعت لبنیات كشور گفت: حدود 14 میلیون تن ظرفیت نصبشده در صنعت لبنیات وجود دارد و این صنعت توان تولید محصولات با استانداردهای قابل رقابت در سطح جهانی را دارد، اما بخش قابل توجهی از شیر خام به جای ورود به فرآیند تولید محصولات لبنی، به شیرخشك تبدیل و صادر میشود.
وی ادامه داد: بر اساس آمارهای اعلامشده، حدود 12.6 میلیون تن شیر خام در كشور تولید میشود كه بخشی از آن به مصرف دام میرسد و بخش قابل توجهی نیز به شیرخشك تبدیل و از كشور خارج میشود. در نتیجه، مقدار شیر خامی كه در اختیار صنعت فرآوری داخلی و در نهایت مصرفكنندگان قرار میگیرد، به مراتب كمتر از ظرفیت تولید كشور است.
رئیس اتحادیه تولیدكنندگان فرآوردههای لبنی با اشاره به كاهش شدید سرانه مصرف لبنیات گفت: سرانه مصرف لبنیات در ایران از حدود 130 كیلوگرم در سال 1389 به حدود 40 كیلوگرم رسیده است، در حالی كه میانگین جهانی حدود 180 كیلوگرم اعلام میشود و در برخی كشورهای اروپایی این رقم به بیش از 300 كیلوگرم نیز میرسد.
ظفری هشدار داد: كاهش مصرف لبنیات، بهویژه در مناطق كمبرخوردار، میتواند پیامدهایی مانند افزایش بیماریها، كوتاهی قد و مشكلات سلامت نسلهای آینده را به دنبال داشته باشد و هزینه جبران این آسیبها در سالهای آینده بسیار سنگین خواهد بود.
صادرات شیرخشك به جای فرآوری داخلی
وی با انتقاد از روند صادرات شیرخشك گفت: صنعت داخلی به حدود 10 هزار تن شیرخشك نیاز دارد، اما تولید كشور بسیار بیشتر از این میزان است و بخش مازاد به كشورهای همسایه از جمله پاكستان، عراق، افغانستان و تاجیكستان صادر میشود.
ظفری افزود: بخشی از این صادرات از مسیرهای رسمی انجام میشود و بخشی نیز ممكن است به صورت غیررسمی و قاچاق از كشور خارج شود؛ در حالی كه اولویت باید تأمین نیاز مصرفكنندگان داخلی و تقویت صنعت فرآوری لبنیات باشد.
قطعی برق؛ آسیب چندساعته به تولید لبنیات
مدیرعامل اتحادیه تولیدكنندگان فرآوردههای لبنی همچنین قطعی برق را یكی دیگر از چالشهای جدی این صنعت عنوان كرد و گفت: قطع برق در كارخانههای لبنی فقط به مدت زمان خاموشی محدود نمیشود، زیرا پس از وصل مجدد برق، خطوط تولید برای انجام فرآیندهای شستوشو و آمادهسازی مجدد به چند ساعت زمان نیاز دارند.
وی تصریح كرد: در برخی موارد، قطع دو ساعت برق میتواند باعث توقف چندساعته فرآیند تولید شود و بخشی از محصولات نیز به دلیل امكانناپذیر بودن بازگشت به خط تولید، روانه فاضلاب شوند.
ظفری خاطرنشان كرد: قطعی برق علاوه بر اختلال در تولید، سیستم نیروی انسانی، سردخانهها و خطوط فرآوری را نیز با مشكل مواجه میكند و خسارت قابل توجهی به واحدهای تولیدی وارد میشود.
وی در پایان خواستار توجه بیشتر دستگاههای اجرایی به شرایط تولیدكنندگان شد و گفت: افزایش هزینههای برق، گاز، آب، مالیات و سایر هزینههای تولید در كنار كاهش قدرت خرید مردم، فشار مضاعفی بر صنعت لبنیات وارد كرده است و ادامه این وضعیت میتواند به توقف فعالیت بخش بیشتری از واحدهای تولیدی منجر شود.